Witryna Związku Polaków na Białorusi forum   archiwum   kontakt   home

Ewa Kaśko, medalistka z Lidy (5 złotych, 1 srebrny, 5 brązowych medali):
    - Nawet nie spodziewałam się, że na tegorocznych Igrzyskach zdobędę tak wiele medali. Grałam w siatkówkę oraz startowałam w pływaniu i lekkiej atletyce. Po raz pierwszy spróbowałam swoich możliwości w bowlingu. Nie zajęłam żadnego miejsca, ale jak na pierwszy raz - myślę, że wypadłam dobrze. Mam nadzieję, że na następne Igrzyska już przyjedziemy całą rodziną i weźmiemy udział w turnieju rodzinnym. Wspólnie z mężem staramy się od małego zainteresować nasze dzieci sportem, który dla nas jest całym życiem.


Irena Abłowacka, medalistka z Lidy (4 złote medale):
    - To już dziesiąte jubileuszowe Igrzyska, w których cała nasza rodzina bierze udział. W tym roku nawet przyjechaliśmy z naszą siedmiomiesięczną córeczką. Nie mogliśmy zrezygnować z udziału, chcieliśmy się zobaczyć z naszymi przyjaciółmi, którzy przyjechali z różnych zakątków świata. W tym roku graliśmy w siatkówkę i koszykówkę oraz braliśmy udział w lekkiej atletyce. Nasza rodzina zdobyła pięć medali, a przecież mogliśmy i więcej. Według programu mieliśmy grać w siatkówkę przez dwa dni, a graliśmy tylko jeden, żeby nie tracić czasu, chcieliśmy dopisać, wziąć udział w innych dyscyplinach, ale organizatorzy odmówili. Sport dla mnie jest zdrowiem, młodością i dobrą zabawą. Jako trener siatkówki staram się również swoje dzieci zarazić tą pasją, żeby były zdrowe i miały dobrą kondycję.

Anastazja i Jan Zabłoccy, medaliści z Grodna (4 złote medale):
    - Kiedy stałam na podium, byłam dumna ze swojego kraju i ojca, który jest moim trenerem. Tenis dla mnie jest najważniejszy w życiu, a może nawet i stylem mojego życia. Gram w tenisa ziemnego od ósmego roku życia. Uczestniczyłam już w podobnych sportowych imprezach m.in. w Niemczech, Włoszech i Czechach, gdzie także zajmowałam pierwsze miejsca. Na dzień dzisiejszy mam 64 medale.
- Świetna impreza. Szczególnie spodobała się mi ceremonia wręczenia medali. Drużyny z każdego państwa kibicują i przeżywają za swoich zawodników. To jest bardzo przyjemne i wzruszające. Przecież tradycyjnie w tenisie ziemnym ceremonia wręczenia medali ogranicza się do ich rozdania dwóm finalistom i już... W przypadku Igrzysk niezwykle miłym przeżyciem jest jednak kibicowanie do ostatniej chwili. Jako rodzic, trener, a także Polak z Białorusi jestem dumny nie tylko z wyników osiągniętych przez moją córkę, lecz także z doskonałej postawy naszej reprezentacji ze Związku Polaków na Białorusi.


Aleksander Żurawski, medalista z Brześcia (1 złoty, 1 brązowy medale):
    - To już drugie Letnie Polonijne Igrzyska, w których biorę udział. Uczestniczyłem w wielu dyscyplinach, m.in. bowlingu, badmintonie, pływaniu, kolarstwie. Pierwszy raz w życiu w kolarstwie zdobyłem złoty medal. Dla mnie to jest duże osiągnięcie, gdyż nie jestem zawodowym kolarzem. Zdobycie każdego medalu daje sporą dawkę adrenaliny, a ona jest jak życie. Zawodowo nie uprawiam sportu. Pracuję na uniwersytecie jako wykładowca, jestem doktorem nauk pedagogicznych, a sport to hobby. Jestem człowiekiem, który wiele widział w życiu, lecz takie imprezy dają doskonałą możliwość odkrywania siebie na nowo oraz nawiązywania nowych przyjaźni z Polakami z całego świata.

Natalia Niedostupowa, medalistka z Brześcia (3 złote, 2 srebrne, 1 brązowy medale):
    - Sport uprawiam zawodowo od wielu lat. Niedawno ukończyłam wydział wychowania fizycznego na Uniwersytecie Brzeskim. Profesjonalnie zajmuję się karate, mam nadzieję, że w najbliższym czasie zdobędę czarny pas. To już druga letnia olimpiada, na której mam zaszczyt być i nie tylko pokazać swoje osiągnięcia sportowe, ale przede wszystkim spotkać się z przyjaciółmi oraz nawiązać nowe ciekawe znajomości.


Walentyna Obuchowska, medalistka z Grodna (2 złote, 1 brązowy medale):
    - Na tegorocznych Igrzyskach grałam w siatkówkę i siatkówkę plażową oraz uczestniczyłam w lekkiej atletyce. Kiedyś profesjonalnie grałam w siatkówkę, natomiast od dwóch lat zajmuję się sportem na poziomie amatorskim. Całe moje życie było związane ze sportem, który był dla mnie wszystkim. Uwielbiam lekką atletykę, którą uważam za prawdziwą królową sportu. Igrzyska dają doskonałą możliwość nie tylko pokazać siebie podczas zawodów, ale przede wszystkich integrują Polaków z różnych krajów, którzy mają możliwość doskonalenia języka polskiego oraz zobaczenia różnych pięknych polskich miast.


Stanisław Lisowski, kapitan drużyny siatkarzy "Sokół-Grodno" (złoty medal):
    - Pierwsze miejsce chyba dla każdego sportowca jest dużym osiągnięciem. Tym bardziej, że graliśmy z bardzo dobrymi drużynami, w półfinale w drużyną PSV Segromy-Building (Austria), a w finale z siatkarzami z klubu Polonia Wilno (Litwa). Cała sala kibicowała nam i byliśmy bardzo zadowoleni z wygranej. To był ciekawy mecz i naprawdę było co zobaczyć. Zawodowych siatkarzy w naszej drużynie już nie ma. Są to ludzie różnych zawodów - trenerzy, studenci, lekarze, a nawet jeden z nich jest milicjantem. Dla mnie osobiście, jak chyba dla wielu siatkarzy z naszej drużyny, sport jest jak narkotyk, bez którego już nie można żyć. Każdy taki wyjazd dla nas to przede wszystkim jakieś nowe osiągnięcia oraz spotkanie ze znajomymi z innych państw.

Andrzej Pisalnik, uczestnik zawodów lekkoatletycznych z Grodna:
    - Nie zdobyłem na Igrzyskach medalu, ale nie taki też stawiałem przed sobą cel. Lekką atletykę uprawiałem, gdy uczyłem się w szkole średniej, więc Igrzyska stały się dla mnie okazją, by oddać pierwsze od 21 lat skoki i spróbować siebie w kuli, do której nie miałem nigdy predyspozycji fizycznych. Cieszę się, że we wszystkich konkurencjach (są to tzw. konkurencje techniczne), w których wystartowałem, udało mi się wykonać udane próby i zostać sklasyfikowanym. W skoku wzwyż nawet otarłem się o podium, zajmując czwarte miejsce w swojej kategorii wiekowej. Dla mnie i moich bliskich moje starty w zawodach lekkoatletycznych były o tyle istotne, że potwierdziły, iż moja kondycja fizyczna nie jest najgorsza mimo problemów ze zdrowiem. Rzecz w tym, iż rok temu przeżyłem udar mózgu. Ta choroba często powoduje częściowy lub całkowity paraliż mięśni. W moim przypadku udar spowodował paraliż lewych kończyn i w celu zregenerowania się musiałem przechodzić odpowiednią rehabilitację. Udane i poprawne technicznie próby w skokach i pchnięciu kulą są dowodem na to, iż regeneracja przebiega poprawnie, a tzw. pamięć mięśniowa nie zanikła, mimo długiej przerwy w uprawianiu sportu.


Mieczysław Jaśkiewicz, prezes Klubu Sportowego "Sokół" przy ZPB:
    - W tegorocznych Igrzyskach nasza reprezentacja liczyła sześćdziesiąt osób. Nasza drużyna ulokowała się według końcowej klasyfikacji medalowej na szóstym miejscu. Zdobyliśmy 43 medali, w tym 20 złotych, 9 srebrnych i 14 brązowych. Poziom naszej reprezentacji oceniam jako stabilny. Na ubiegłych Igrzyskach, kiedy uczestniczyło mniej drużyn, zajmowaliśmy czasem drugie lub trzecie miejsce w ogólnej klasyfikacji medalowej. Ale w sporcie trzeba mieć szczęście. Czasem zdobywa się złoty medal, czasem brązowy, nigdy nie wiadomo... Oczywiście, my jako starsi sportowcy, jakichś wielkich wyników nie pokażemy, bo to najlepsze już jest za nami, ale jest rywalizacja, którą wszyscy sportowcy uwielbiają. Najważniejsze, że w ciągu tych wszystkich lat poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, mamy kolegów i przyjaciół od Chicago do Tobolska, z którymi dwa razy do roku spotykamy się na takich imprezach. Te kontakty owocują tym, że oni przyjeżdżają do nas, a my jedziemy do nich, w ten oto sposób nawiązuje się tzw. wieloletnie przyjaźnie.

Rozmawiała Iness Todryk

    Panie Adamie, jednym z istotnych czynników mających wpływ na integrację Polaków, zarówno ze Wschodu jak i z Zachodu, jest szeroko pojęta rywalizacja sportowa naszych rodaków. Na odbywających się XIV Światowych Letnich Igrzyskach Polonijnych reprezentuje Pan organizatorów ze Stowarzyszenia "Wspólnota Polska". Proszę powiedzieć, jak ocenia Pan tegoroczne Igrzyska w Toruniu?

    - Może moja ocena będzie subiektywną, ale każde kolejne Igrzyska są, według mnie, coraz lepiej zorganizowane. My, jako Stowarzyszenie "Wspólnota Polska", i organizatorzy, czyli urzędy poszczególnych miast, które do tej pory organizowały podobne przedsięwzięcia, zapoznajemy się z błędami lub niedociągnięciami z poprzednich Igrzysk i staramy się je eliminować. Aczkolwiek przyznam się, że pojawiają się nowe. Natomiast organizatorzy toruńscy i ta mała garstka ze Stowarzyszenia starają się szybko naprawić ewentualne niedociągnięcia, żeby zawodnicy ich nie odczuli.

    Światowe Letnie Igrzyska Polonijne odbywają się w Polsce już po raz czternasty. Poprzednie odbywały się w Słupsku, Sopocie i Poznaniu, dwukrotnie w Warszawie i Lublinie, pięciokrotnie w Krakowie. Kto decyduje o lokalizacji Igrzysk i jak miasta rywalizują o to?

    - Jako "Wspólnota Polska" byliśmy zaskoczeni taką popularnością Igrzysk Polonijnych nie tylko wśród miast, ale i wśród Polaków. Przed XII Światowymi Letnimi Igrzyskami Polonijnymi w Słupsku zorganizowaliśmy konkurs, wówczas zgłosiło się pięć miast. Natomiast na te Igrzyska były 4 kandydatury. Na jubileuszowe, czyli XV, które odbędą się już za dwa lata we Wrocławiu, zgłosiły się również cztery miasta: Wrocław, Płock, Kielce i Zamość, dwa kolejne miasta - Kołobrzeg i Jarocin - przysłały zapytania co do możliwości organizacji tej sportowej imprezy.

    Co taka impreza daje dla miasta?

    - Przede wszystkim promocję. Przykładowo na tegoroczne Igrzyska przyjechało ponad tysiąc osób z 29 państw, od antypodów - Australii po Rosję, bierze w nich udział nawet reprezentacja z Karelii. Więc taka impreza daje wspaniałą możliwość pokazania walorów swojego miasta. Poza tym są media i TV Polonia, która transmituje przebieg Igrzysk na cały świat. Organizatorzy dbają nie tylko o część sportową, ale także o kulturalną. Miasto stara się zaprezentować siebie z najlepszej strony. Podczas każdych Igrzyskach jest możliwość skorzystania z ofert turystycznych - wycieczek krajoznawczych i historycznych.

    W jaki sposób wyłaniane są reprezentacje z poszczególnych krajów, czy są jakieś kryteria?

    - Dla Europy Wschodniej miejsca są reglamentowane i uzależnione od dotacji, które uzyskuje Stowarzyszenie "Wspólnota Polska" od Senatu RP, co w pewnym sensie warunkuje liczbę uczestników. Zupełnie inaczej wygląda sprawa na Zachodzie. Uczestnicy za swój pobyt na Igrzyskach płacą. Warto podkreślić, że najbardziej zorganizowanymi grupami wśród Zachodniej Polonii są Polonia Kanadyjska z Toronto i Polonia Niemiecka z Hanoweru. Z jednej strony te dwie reprezentacje są w pewnym sensie najbardziej zdyscyplinowane, jednolicie ubrane, a z drugiej - potrafiące świetnie się bawić. Te grupy liczą ponad 100 zawodników. Natomiast jeśli chodzi o Wschód, to najliczniejszymi są grupa Polaków z Wileńszczyzny, reprezentacja Klubu Sportowego "Sokół" przy Związku Polaków na Białorusi (60 osób), przedstawiciele Ukrainy, którzy reprezentują poszczególne organizacje, łącznie około 50 zawodników. Oczywiście, że na Wschodzie zainteresowanie jest o wiele większe, ale, niestety, istnieje też brak środków finansowych. Obserwuję, że na Łotwie i Litwie w porównaniu z Polską różnice w zarobkach są coraz mniejsze, dlatego już większość zawodników z tych krajów przyjeżdża w pełni na swój koszt. Daj Boże, żeby w niedługim czasie było tak i na Białorusi, i Ukrainie; żeby wreszcie nie było żadnej bariery finansowej i każdy, kto kocha sport i lubi w niego się bawić, mógł przyjechać na takie imprezy do Macierzy.

    Panie Adamie, jaki jest sportowy poziom zawodników z Białorusi na tych Igrzyskach?

    - Podobnie, jak i na wszystkich innych. Przyjeżdżają zawodnicy, którzy, z tego co wiem, pracują na rzecz Związku Polaków i Klubu Sportowego "Sokół". Wiem także, że poszczególne ośrodki na Białorusi za sprawą "Sokoła" pracują śródrocznie i jeżeli są możliwości, to organizują turnieje - coś na wzór ligi. Kiedy wspólnie z prezesem "Sokoła" Mieczysławem Jaśkiewiczem pisaliśmy statut Klubu, zastanawialiśmy się, co zrobić, żeby ta uniwersalna działalność sportowa mogła w jakiś sposób pozyskać młodzież, a później ją zintegrować, ponieważ sport najlepiej do tego się nadaje. Wpadliśmy wówczas na pomysł mini ligi "Sokoła", rozgrywanej na Białorusi. Przez wiele lat dzięki wsparciu konsula generalnego RP w Grodnie odbywają się Turnieje o Puchar Konsula. Oceniam tę pracę pozytywnie, aczkolwiek widzę pewne luki organizacyjne. Uważam, że i w innych miastach na Białorusi też trzeba byłoby znaleźć takich hobbystów tzw. "wariatów", jak Mieczysław Jaśkiewicz, którzy pozyskiwaliby młodzież. Wtedy wyniki byłyby coraz lepsze. Pamiętam takie Igrzyska, kiedy Białoruś była bardzo wysoko w klasyfikacji medalowej, ale uważam, że w tym roku też nie jest źle.

Rozmawiała Iness Todryk
Sierpień 2009