Witryna Związku Polaków na Białorusi forum   archiwum   kontakt   home

    Na początku czerwca Rosja zakazała importu na swój teren około pięciuset artykułów mlecznych produkcji białoruskiej. Wywołało to prawdziwy szok, na granicy z histerią u najwyższego kierownictwa Białorusi.

    Niespodziewane wyschnięcie mlecznych rzek płynących z Białorusi do Rosji aktywnie omawiali na równi z urzędnikami najwyższego szczebla kołchoźnicy. Zwłaszcza ci ostatni mogli poczuć się nieswojo, dowiedziawszy się z programów telewizji białoruskiej o tym, że to właśnie ich farmy towarowe oraz kołchozy, stały się kamieniem niezgody w, wydawało by się, niezakłóconych dotąd stosunkach gospodarczych oraz politycznych bratnich narodów. Faktycznie, z relacji państwowych mediów białoruskich wyłaniał się czarny obraz niewdzięcznego wschodniego sąsiada, dla bezpieczeństwa którego, powtarzając za Łukaszenką "cały naród białoruski kośćmi będzie się kładł". A tu, ni stąd ni zowąd, taki cios!

    Na oburzenie białoruskiego kierownictwa strona rosyjska zareagowała spokojnie, tłumacząc, że mimo wielokrotnych uprzedzeń o potrzebie doprowadzenia swej produkcji do stanu zgodnego z rosyjskimi normami sanitarnymi, białoruscy producenci ignorowali sygnały ze Wschodu, nadal eksportując do Rosji nabiał z wysokim procentem zawartości mleka sproszkowanego. Na poparcie swej decyzji Rosjanie przytaczali liczne dowody "niechlujstwa" swych białoruskich partnerów handlowych. Oto jeden z przykładów: jeśli mleko białoruskie jest wyprodukowane na bazie mleka sproszkowanego, to na opakowaniu powinno się znajdować odpowiednie oznaczenie, informujące o tym, że dany produkt jest jedynie napojem "mlekopodobnym". Dodatkowo, według rosyjskich ekspertów, białoruski nabiał zawiera zbyt dużą ilość antybiotyków, które mogą zagrażać życiu i zdrowiu konsumenta.

    Zamiast zdrowej dyskusji i przedstawienia wiarygodnych kontrargumentów strona białoruska wolała po raz kolejny sprowadzić całą sprawę do kontekstu politycznego. Według takiej wersji wydarzeń winne za spowodowanie "kryzysu mlecznego" ponoszą rosyjscy oligarchowie, którzy mają ogromną chęć kupienia liderów białoruskiego przemysłu mleczarskiego, na co nie zgadza się kierownictwo Białorusi. Żeby złamać opór dbających o dobro obywateli władz białoruskich, rosyjscy oligarchowie sprowokowali całą sytuację, sprowadzając ją faktycznie do szantażu.

    Parafrazując znane przysłowie wychodzi na to, że gdzie Rosja z Białorusią się bije, tam białoruski chłop traci. W związku z tzw. "wojną mleczną" władze miejscowe w całej Białorusi wprowadziły natychmiastowy zakaz skupu mleka od prywatnych gospodarzy. Wskutek tej decyzji mieszkańcy wsi białoruskiej, jeśli nie malowali płotów mlekiem, to nie wiedząc co począć z nadmiarem nabiału musieli nawet świnie nim karmić! W niektórych kołchozach tony mleka wylewano do rowu ze względu na brak kupca!

    W efekcie zakaz dostawy mleka do Rosji spowodował poważne straty w gospodarce rolnej Białorusi. Być może nie był to jeszcze nokaut, ale na pewno bardzo odczuwalny cios, ponieważ mimo prób zbagatelizowania sprawy przez białoruskich urzędników, wiadomo że "gospodarka" białoruska jest uzależniona od eksportu - przede wszystkim eksportu do Rosji; 2/3 produkcji mlecznej, produkowanej na Białorusi jest sprzedawana właśnie w Rosji. Utrata tak wielkiego rynku nie byłaby jedynie tragedią, ale prawdziwą klęską!

    Po tym, jak rozgorzała tzw. "wojna mleczna", wielu analityków wysunęło tezę, że ta sztucznie wywołana "wojna" jest odpowiedzią starszego brata na niespodziewany zwrot Łukaszenki ku Europie i ma doprowadzić do upadku białoruskiego reżimu. Trudno jednak uznać tę tezę za podstawową: przecież prezydent Białorusi wielokrotnie przysięgał na wierność Rosji, nawet teraz, w dobie niespotykanego ocieplania stosunków z Europą. Jedno jest pewne - jak długa jest odmierzona białoruskiemu możnowładcy droga mleczna - nadal pozostaje wielką nieznaną.

Jan Roman
20 czerwca 2009 r.